Toerke

Ardennen - 2007

We hebben met het busje, dat ondertussen de naam Lazy Daisy draagt, een nieuw stukje België verkend. In het oosten op de kaart, waar je bijna in drie landen tegelijk kan vertoeven, namen we de bochtjes van de Venen- en Meren route (PDF). Het begint aardig te lukken om de bus daar op de weg te krijgen waar ik hem hebben wil. Al gaat het parkeren vaak gepaard met enig geluk. Ik geniet met volle teugen van het groen, het beetje meer ruimte en een einder die niet stopt aan de betonnen gevel van de overbuur. Even ontsnappen uit de stadse sleur, kantoorstof laten waaien, daar kikkert een mens van op. Dat ik nog idyllisch kan worden van een oorbellenkoe, een beetje zonsondergang en een frisse grasspriet, het stemt tot nadenken.

Als twee kinderen op verkenningstocht stappen we het bos in. Al snel slaat de speelse fantasie op hol en stappen we op elfentrapjes, kijken in het hol van de boze trol en schenkt de mooie prins mij een madeliefje, versgeplukt. Heel even wanen we ons zelfs aan de Hoover Dam.

’s Avonds eindigt de zoektocht naar een slaapplaats op Camping Du Moulin in Bevercé. Zoals kennelijk in alle campings in de streek zwaaien ook hier Nederlanders de plak. Logo’s van Heineken en Boswandeling sieren de toog waar Hazes loeihard uit de stereo schreeuwt. Het is een ons-kent-onsje van onze noorderburen. Ardennen aan de Amstel. Ondertussen zijn we al iets beter uitgerust en worden de tafel en stoeltjes uitgeklapt. Een halve literatuurbak rust op het tafelblad. Ik baan me een weg door Omega minor van Paul Verhaeghen. Kees steekt zijn neus in de wetenschappelijke feitjes en trivia. Als het zonlicht slapen gaat, trekken we ons terug in de buscocon en volgen met spanning de nieuwe ontplooiingen in het Twin Peaks drama. Modern kamperen vereist nou eenmaal een DVD-speler aan boord. Diep in ons rest er toch altijd dat stukje stad.

Antwerpen - 2007

Voor een weblog over reizen, rondtrekken, avonturieren en andere grensoverschrijdende activiteiten is het hier de laatste tijd behoorlijk stil en een beetje aan de saaie kant, al zeg ik het zelf. Mijn werknemersvakantiekaart is opgesoupeerd. Het lijkt me iets te snel om weer over het tijdskrediet te beginnen (hoewel…). Maar ondertussen moet je toch wat, niet? Gaat mijn vader nu net zijn camper ruilen voor een grotere, hebben wij nou net wat spaarcenten. Een beetje een toevallige kosmische samenloop der omstandigheden. Hoewel, zo toevallig is het nou ook weer niet. Ik loop al jaren te kwijlen van woonbusjes, mobiele huisjes en aanverwante reisattributen. Op een mooie zondag belt hij, mijn vader dus:” Ik sta hier in Nederland en die man die zijn mobilhome verkoopt wilt ons busje overkopen. Ben jij nog geïnteresseerd? Dan moet je nu beslissen!” De slaap hing nog in mijn hoofd, de eerste geeuw was nog niet ontsnapt dus ik vraag of ik over een vijftal minuutjes terug mag bellen. Ik naar Kees. Wij overleggen. Nou ja, overleggen. Een beetje de fantasie de vrije loop laten, de hele kampeerbussituatie trachten te visualiseren. Aanvoelen of we dat wel willen. Kan ik daar om te beginnen wel mee rijden? “Alles went”, zegt Kees. Ik bellen naar mijn pa: “Ja!” Aldus zodanig mag ik nu met enige trots melden dat wij de trotse eigenaars (’t is te zeggen bijna-eigenaars, vrijdag even betalen) zijn van een Volkswagen California busje van het goede bouwjaar 1992. California dreaming on such a winter’s day…

Antwerpen - 2006

Vanaf 6 november tot eind december kunt u op het gelijkvloers in de gangen van de ITG polikliniek de tentoonstelling “Toerke door Azië” bekijken. Zes foto’s worden begeleid door evenveel columns en schetsen samen een momentopname uit Azië. De foto’s en teksten werden gemaakt tijdens een reis van zeven maanden door Rusland, Mongolië, China, Tibet, Nepal, Thailand, Laos en Cambodia in 2005-2006. Het volledige relaas van de reis vindt u op deze website in de archieven.  Gaat u gerust een kijkje nemen en reis een stukje mee…

Antwerpen - 2006

Alles is ingepakt. Alle meubelen zijn gedemonteerd. We zijn er helemaal klaar voor. Tenminste, dat dachten we. Enkele dagen nadat ik de verhuiswagen had geregeld, werd er voor de gevel een stelling geplaatst. Schilderwerken. Ik vertel de stellingbouwers dat er donderdag moet verhuisd worden met een ladderlift. Geen probleem, komen ze toch gewoon even de bovenste verdieping van de stelling afbreken. Ondertussen is het donderdag en staat de stelling er nog. De verhuiswagen heeft reeds rechtsomkeer gemaakt. Geen beginnen aan, zo klinkt het. Nou leuk is dat! We zitten vast, in een kooi. Na de nodige telefoontjes wordt er afgesproken maandag de ijzeren constructie af te breken. Dinsdag gaan we verhuizen. Echt waar [zucht]. Duimen jongens!

Antwerpen - 2006

Zo’n dertig appartementen zijn we gaan kijken. Vergeten om foto’s te trekken natuurlijk. Na een tijdje kijk je naar de lijst en weet je het niet meer juist. Was dit nu de plek met het ligbad en het terrasje, of was het die met de hoge kamers en houten vloer? En wat zat er alweer in de kosten inbegrepen? Enkele stulpjes werden voor onze neus weggekaapt, andere waren nog geen bezoek waard. Ik wilde graag op het Zuid blijven, dicht bij het werk (lees: de winkels en de kroegen). Onze zoektocht werd uiteindelijk beloond. De vangst is een schattig appartementje nabij het Museum voor Schone Kunsten. Lichte kamers met houten vloeren, nieuwe electriciteit, nieuwe boilers en kachels, pas geverfd (maar al droog), met een aparte slaapkamer en de goedkoopste uit het aanbod. Donderdag gaan we verhuizen en vanaf 1 september wonen we er officieel. Een Belgo-Nederlands inwijdingsritueel met hapjes en drankjes volgt weldra.

Reykjavik - 2006

Eigenlijk wilden we terug naar Mongolië. We droomden over motorrijden door de eindeloze steppe, tabak snuiven met de locals en vodkarituelen in het Mongoolse maanlicht. Die droom ging lichtjes aan diggelen bij het opvragen van de prijzen voor vliegtuigtickets – 2000 Euro per persoon. En dan moesten we nog Chinese sleurbakken kopen. Niet dus. Even dwaalden onze reisgedachten naar een roadtrip door het westen van de VS, maar ook een retourtje Las Vegas bleek ons budget al snel te zullen kelderen. We gingen grasduinen door de atlas en lieten onze gedachten nogmaals de vrije loop. Ik had ooit over IJsland gevlogen op weg naar New York en kon me herinneren dat ik dat toen heel spectaculair had gevonden. Waarom niet IJsland?, opperde ik en het is zo dat we enkele dagen later met onze rugzakken in het land van vuur en ijs zijn beland.

Voor 250 Euro heb je een buspas op zak die je toelaat in één richting rond het eiland te reizen. Je stapt op en af waar je wil. We beginnen met een verkenning van Reykjavik: slenteren door de winkelstraten, kunstminnen in de musea, dobberen in de baai op zoek naar walvissen en een eerste etentje waarna het gelijk richting Bonus supermarkt gaat op zoek naar een goedkope voedselvoorraad. Bier of wijn vind je er niet, daarvoor moet je naar de “vinbud”, de staatswinkel met het monopolie op de alcoholverkoop. IJslanders gaan in het weekend massaal hun karretjes vullen in de vinbud, hokken samen in elkaars huis, nuttigen een overdaad aan schnaps en bier om vervolgens laveloos een uurtje of wat in een prijzige bar hun kostbare Kronen neer te tellen. In deze kroegen wordt met behulp van zwarte rolgordijnen een nachtelijk sfeertje geschapen. Het wordt hier in juli namelijk nooit donker. Rond een uur of twee ’s morgens begint het ietwat te schemeren om om vijf uur alweer plaats te ruimen voor het zonlicht. Bizar.

Onze eerste bestemming wordt Landmannalaugar, waar het Laugavegurpad je 55 km verderop naar Thorsmork brengt. De trek duurt vier dagen. In regenpak vertrekken we in een lichte motregen met een veel te zware rugzak. Even later gaat het echt regenen, nog wat later valt het met bakken uit de hemel die ook nog wat fikse rukwinden op ons afstuurt. Na drie uur stappen zwemmen mijn tenen in mijn botten, kondigen de eerste blaren zich al aan en is mijn regenpak die naam niet meer waardig. We besluiten terug te keren. Het wordt een minitrek. Gelukkig is er bij Landmannalaugar een heerlijke warmwaterbron waar we onze doorweekte lijven troosten in het sulfursapje. De stank van rotte eieren neem je er op zo’n moment graag bij.

De volgende halte houden we bij Skaftafell National Park. De weergoden zijn ons ditmaal goedgezind en we wandelen droog en zonder rugzak langs de paadjes van het park. We zien onze eerste gletsjer en de Svartifoss waterval met haar bizarre rotsformaties, de “blokkendoos”. Op weg naar Höfn passeren we het mysterieuze blauwe ijsmeer van Jökulsárlon. Blauwe en zwarte ijsklompen drijven haast roerloos op het blauwe water. Je waant jezelf aan de Noordpool (nou ja waan, het is dan ook om de hoek). We nemen een bootje naar Papey Island waar we de beruchte papegaaiduikers van heel dichtbij kunnen observeren. De “puffins” zijn één van de symbolen van IJsland, en dan vooral van de IJslandse toeristenindustrie. Geen winkeltje of je vindt er een puffin-sleutelhanger, een puffin-frigomagneet of een puffin-muffin. Maar het zijn wel mooie diertjes, dat moet ik toegeven. Op onze terugtocht liggen er op het dek in een net een twintigtal puffinlijkjes. Blijkbaar worden die geserveerd in het plaatselijke restaurant.

Met de regelmaat van de klok bevinden we ons aan een bushalte en doen zo al de natuurfenomen aan: warmwaterbronnen, geisers, gletsjers en watervallen. De dorpjes liggen er een beetje troosteloos bij. De prefabhuisjes stralen van de grauwheid en het culturele leven lijkt zich te centreren rond de Esso-shops waar de alomtegenwoordige hotdog het gespreksthema van de dag is. Die eet je comme il faut met “alles erop”: gebakken uitjes, rauwe uitjes en niet minder dan drie sauzen. When in Rome… Vanuit het noorden nemen we de busroute die door het woestere binnenland gaat. De bus staat wel hoog op zijn poten en na het doorkruisen van enkele rivieren zijn we daar heel dankbaar voor. De bus lijkt te gaan kantelen maar de chauffeur glimlacht met een koelbloedigheid een Viking waardig en trotseert zonder schroom de elementen. Het binnenland lijkt wel één groot lavaveld. Geen bosje of struik te bespeuren, het is al zwart stof en kraters wat ons omringt.

Een van de hoogtepunten van de reis wordt het gebied van Thorsmork. Steile paadjes brengen ons in een groener dan groen landschap van grillige rotsen, dampende geisergaten en een horizon vol gletsjer. Het lijkt wel iets uit Lord of the Ring. En dan gaat het terug richting Reykjavik waar we ons een laatste keer tegoed doen aan het fenomeen van de warmwaterbron. Al is de Blue Lagoon aangelegd, het blijft toch heerlijk dobberen in het warme water, stomen in een grot en bakken in de sauna. We slapen nog een laatste keer in ons kleine tenthuisje in een nacht die nooit nacht wordt en tellen stilaan af naar het begin van een nieuwe werkweek, ergens ver weg in september, ver weg op het vasteland.

Spa - 2006

“De trein is altijd een beetje reizen”, zegt de NMBS, maar waar gaan we heen? Waar vluchten we nu weer naartoe? Nog een rondje Guggenheim met de o zo mooie, o zo onbetaalbare kunst? Naar de disco met de oorverdovende lustopwekkende dreunen of helemaal languit aan een subtropisch post-tsunamisch strand? Of ga ik weer op mijn bek, uitgebrand en opgeblust?

Het maakt me geen moer meer uit waar de trein me uitspuwt. Eerlijk gezegd vind ik het hier vlotjes rollen, lekker deinen. Ik kan hier herbronnen, genieten van de zachte plop die de champagne bevrijdt uit haar dure keurslijf. De neptulpen uit Made in China zijn mooi meegenomen en vrij toepasselijk wat de roots van Mr. Toelips betreft. Het is hier een schandalig beekje decadent, het hele wellness-gebeuren. Het loopt hier werkelijk de Spagaten uit. De natuurwet is ver te zoeken. Hier wordt gesmost met het blauwe goud! Waar gaat dat in godesnaam naartoe? Wie is de bron van alle kwaad? Ik zal het je zeggen: het is de lente, potverdorie! We gaan weer met zijn allen naar de knoppen - mijn excuses voor dit plagiaat.

Antwerpen - 2006

Thuis is waar mijn Stella staat, waar de fritten vet zijn en de saus mayonaisisch. Waar chocola wordt gemaakt met echte melk, waar kraantjeswater echt wel drinkbaar en zelfs lekker is. Het doet deugd iets bekends te zien. Al is het een uniform van een Witte Tornado, de lach van mijn favoriete Turkse groenteboer, de steentjesmozaïek in de Scheldetunnel. Ik bekijk het als voor de eerste keer, soms van een andere kant, maar steeds met nieuwe ogen. En word ik overmeesterd door een heimwee naar de Aziatische toppen, of overmand door een verlangen naar een Zenmeester, dan rest mij nog de zure Kriek Lambic. Want daar is tenslotte waar mijn bakermatje ligt.