Toerke

Parijs - 2008

L’église d’Auvers-sur-Oise, vue du chevet. 1890. Vincent Van Gogh. Nu weet ik het dus. Ontelbare keren heb ik als kind naar dit werk gekeken, zonder te weten wat of van wie het was. Een reproductie van het schilderij hing in de slaapkamer die ooit van mijn moeder was en die oma later gebruikte als logeerkamer. Het was het laatste was je zag vooraleer het nachtlampje onverbiddelijk plaats moest maken voor het spookachtige maanlicht door de donkerblauwe gordijnen. Jarenlang heeft dit beeld deel uitgemaakt van mijn kindertijd. Het is onlosmakelijk verbonden met herinneringen aan een lange tuin, heerlijke wafels en een bad gevuld met op de kolenkachel verwarmd regenwater. En nu, jaren en wafels later, kom ik geheel onverwacht oog in oog te staan met het originele doek. Hier in Parijs, in het prachtige Musée d’Orsay. Ik ben even terug bij oma thuis. Lees verder…

Normandië - 2007

We zijn een dwerg tussen de reuzen. Zelfs met het opklapdakje uit, reiken we nog niet tot aan het trapje van de megacampers hier naast ons op de staanplaats in Dieppe. Stuk voor stuk logge, designloze leefcontainers op wielen. Met satellietschotel. De trotse mannelijke eigenaars gaan op en neer hun rondje langs de soortgenoten. Hebt u ook de Dump-a-Lump chemische toilet? De 30l of meteen maar de 50l? Zo wisselen ze alle weetjes uit over de nieuwste hoogtechnologische snufjes die deze reissport schijnt te vereisen. De vrouwen ondertussen, allemaal gekleed in lycra joggings, maken een ommetje met de hond. Er is een wet in de camperwereld: hoe groter de camper, hoe kleiner de hond. Ze passeren ons en knikken vriendelijk. Een uitwisseling van weetjes is duidelijk niet aan de orde. Onze lowtech microbus behoeft geen verdere uitleg. Wanneer we later langs de smalle bochtige weggetjes van het Normandische plattelandrondtoeren, ben ik maar wat blij dat het busje niet groter is. Het is krap met een tegenligger op de rijweg.

Als kind was ik ooit al in Normandië. Ik kon me nog de krijtrotsen van Etretat herinneren. En een dame die, op een bontjas na, poedelnaakt op het strand van het mondaine Deauville lag te zonnen in een ligstoel met naast zich een fles champagne en een man in driedelig pak, in die volgorde. Het strand ligt er dit keer verlaten bij. De wind glijdt langs het zand met in haar kielzog een sliert van korrels, een zwevend zandtapijt. Keesie kiest voor mij de de mooiste schelp.

Ik kon me ook het kerkhof herinneren waar de Amerikaanse soldaten begraven liggen. Ondertussen weet ik al iets meer over de oorlog, heb ik al de nodige oorlogsfilms en documentaires gezien en begrijp ik iets beter hoe het er toen aan toe moet zijn gegaan. De begraafplaats blijft toch indruk op me maken. Hier en daar lopen mensen tussen de kruisjes op zoek naar een ver familielid, de oorlogsheld. Dat ze er ooit in geslaagd zijn om al die lichamen te bergen, iedereen in de juiste put, moet op zich al een hele operatie geweest zijn. Als je de oorlogsfilms mag geloven, was het meer een hoop opgeblazen lichaamsdelen. Met de kunst maken ze er weer een romantisch heldendicht van. En ‘s avonds zorgt de horizon voor de nodige poëzie.

We reizen tot de grens met Bretagne en doen ook de Mont St.-Michel aan. De parking die nog open is, zal over enkele uren zijn opgeslokt door het zeewater. Morgen terugkomen is de boodschap. De rots is een toeristenmagneet. De winkels schreeuwen het uit met hun made-in-China-souvenirs. We volgen de kudde die leidt naar de abdij. Het is de moeite waard.

Wanneer we het natuurschoon achter ons moeten laten, de flessen Calvados en Bénédictine in de kofferbak, steken we nog één keer de beentjes onder tafel en bestellen aan het strand van Duinkerken wat ons de hele tocht al achtervolgt: Crêpe Gigi. Pannekoeken met vanilleijs, amandelschijfjes en karamelsaus. Een lekkere afsluiter van een Normandische tiendaagse per microbus.