“Het azuurblauwe moet hier en daar onderdoen voor de dieseltinten, want aan het strand dobbert niet één vissersbootje, maar is het een aan- en afvoeren van bootladingen toeristen.”
Railay West - 2006
Je ziet op de postkaart een maagdelijk wit strand met wuivende palmbomen aan een azuurblauwe zee. Op de voorgrond dobbert eventueel een houten roeibootje en verder niets dan ongeschondenheid en een natuurlijke puurheid van de zuiverste soort. Er zijn wel duizenden eilandjes aan de Thaise kust, dus ik ben zeker dat het postkaartmodelstrand er ook wel ergens ligt, alleen, je komt er niet. Er gaat geen boot heen en als je er al raakt, ben je aangewezen op je Robinson Crüsoe-vaardigheden om er te overleven. Dus je gaat voor Plan B: het bewoonde eiland. Aan een gebroken wit strand wuiven de palmbomen slechts sporadisch. Het is hier doorgaans bloedheet. Het azuurblauwe moet hier en daar onderdoen voor de dieseltinten, want aan het strand dobbert niet één vissersbootje, maar is het een aan- en afvoeren van bootladingen toeristen. Het maagdelijke beperkt zich voornamelijk tot de bleke huidskleur van de vooral Zweedse arrivées die hier hun jaarlijkse dosis zonnebrand komen slikken. Mijn eerste protest ten spijt, geef ik me over aan het Costa-gebeuren en doe ik wat je hier doet: logeren in een resort, aan een zwembad liggen, in het ligbad lezen en staren naar de - ozonsondergang.
Dit schreef Sarah op 13 maart' 06 om 08:50 Reeds 5 reacties
Nong Khai - 2005
Dit schreef Sarah op 31 december' 05 om 07:33 Reeds 6 reacties
Bangkok - 2005
Kloksgewijs rond de grote stupa van Boudha wandelen we onze laatste wandeling in Nepal. De ijzeren vogel gunt ons nog een heimweeblik op de magische Himalaya’s, de ware wolkenkrabbers, de reuzen van dit aardse rijk. Ik ga ze, denk ik, af en toe wel missen.
We landen in een stenen jungle en na een helse treinrit in een overvolle laatste klasse wiegt nu de hangmat vredig bij de oever van de Mekong. Ons wacht aan de overkant het luie Laos, het land waar men de rijst hoort groeien.
Dit schreef Sarah op 29 december' 05 om 07:13
Bekijk de Route
Ik ben thuis. Echt wel. Vandaag mag ik nog vrolijk wegvluchten in de gedachte dat ik misschien wel naast Enkhbat heb geposeerd, toen in de luchthaven van Beijing.
