“Verkleumd, tandenknarsend maar lichtjes euforisch halen we de Shung Pass op 5250 meter. Vanaf nu gaat het alleen nog bergaf. Ja! En we leven nog. Dubbel ja!”
Shigatse - 2005
De monniken van het Ganden klooster geven het startschot voor onze wandeling op het Tibetaanse plateau - 60 km van Ganden naar Samye op 4 stapdagen. De yakhoeder op zijn katoenen gympies en de taaie yaks walsen moeiteloos door de ijle lucht en het ruwe terrein. Wij daarentegen moeten elke zoveel stappen met schreeuwende longen halte houden om naar adem te happen en het bonkende hart rust te gunnen. Het is allemaal net iets te steil, te stenig en te hoog. De vooropgestelde 4 tot 5 dagelijkse stapuren worden er al gauw 8. Uitgeteld vallen we ’s avonds in een vriesvaktent, dankbaar om de welgekome warmte van het ganzenbedje. Vooral op dag twee, langs een steil sneeuwpad, moeten we de limieten van ons uithoudingsvermogen verkennen en reserves aanboren waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden. Verkleumd, tandenknarsend maar lichtjes euforisch halen we de Shung Pass op 5250 meter. Vanaf nu gaat het alleen nog bergaf. Ja! En we leven nog. Dubbel ja!
Dit schreef Sarah op 4 november' 05 om 09:38 Reeds 5 reacties
Lhasa - 2005
Ik kijk vol verwachting uit naar een eerste glimps van Tibet. Het wolkenveld breekt open en mijn geduld wordt beloond met een postkaart uit het vliegtuigraampje Na een trapklim naar twee hoog staan we puffend in onze hotelkamer. Mijn lichaam begint te beseffen dat er iets niet klopt. Om de paar minuten happen de longen naar lucht. Het wordt licht in mijn hoofd en wankel in de benen. De mensmachine draait op een zuurstoftoevoer van 68% en dan kan je de band beter even stilleggen. Ik slaap, rust en doe alles in slow motion.
Het verplichte rondje Lhasa brengt ons naar de machtige Pottala. Ik zag nooit zoveel boeddha’s en beschermgoden in 1001 manifestaties met evenveel armen en ogen. Eens het winterpaleis van de dalai lama’s, nu een Chinees museum, het is een indrukwekkende en prachtige plek. Ook de Johkang tempel en het Sera klooster staan op het lijstje. Het ene oord al heiliger dan het andere voor de talloze diepgelovige Tibetaanse pelgrims. Van alle windstreken doen ze, getooid in kleurrijke klederdracht, te voet of per truck een pelgrimstocht langs de heilige huisjes van hun geloof.
Dit schreef Sarah op 21 oktober' 05 om 11:53 Reeds 4 reacties
Bekijk de Route
Ik ben thuis. Echt wel. Vandaag mag ik nog vrolijk wegvluchten in de gedachte dat ik misschien wel naast Enkhbat heb geposeerd, toen in de luchthaven van Beijing.
